Bu Suriye'deki Müslüman için de geçerli Mısır'daki Müslüman için de. Ne zulüm ilk kez oluyor ne Müslüman ilk kez birbirine kırdırılıyor. Ama biz çabucak unutuyoruz geçmişi. Bize gösterilen günah keçilerine saldırarak kendi suçlarımızı, kendi köleliğimizi unuttuğumuz gibi.

Oysa kendimiz köleyken kendimiz özgür olamamışken bu yönde hiç bir çabamız yokken, zulmün mabedi bankalar ve hapishaneler hala güven duygumuzun vazgeçilmez dayanağı iken nasıl başka köleler için, mazlumlar için özgürlük ve adalet savaşı verebiliriz ki.

Suriye'de Mısır'da bundan sonra ne olur bilemem, kâhin değilim, kâhinlere de inanmam, kalpsizin analizine de. Müminin ferasetine ihtiyaç var ve müminler bilir ki, kimin ne hesabı olursa olsun Allah'ın da bir hesabı var ve Allah'ın hesabı bütün hesapları boşa çıkarır.

İşte feraset sahibi özgür müminlerdir şu ayetin muhatabı:  

Size ne oluyor da: “Rabbimiz! Bizi halkı zalim olan bu şehirden çıkar, katından bize bir sahip çıkan gönder, katından bize bir yardımcı lutfet” diyen MAZLUM çocuklar, erkekler ve kadınlar uğrunda ve Allah yolunda savaşmıyorsunuz? (Nisâ, 75. Ayet)

Bu yolda savaşmak için Müslüman önce kendi köleliğinden kurtulmalı…

Bir köleye bu bir özgürlük savaşçısı denildiği ne zaman görülmüştür ki…

7 Eylül 2013 / prestijhaber.com

Evet, “yorgun bir kış başlangıcında / bindokuzyüzdoksaniki yılında / İstanbul’da / çirkin bir umutla yaşlanırken dünya / bıkacağım beklemekten / devlet tanrısı diye bir teori kurmaktan yorulup / seni düşünerek dalacağım uykuya/ hayat bu ya / aklım hep telefonlarda / çürüyor gazete manşetlerinde hayat / terör, büyük kampanyalar, açlık vs. denize bakıyorum / gerçek, sahi nedir gerçek / ölüm / şimdi hangi sularda”  diyeli neredeyse yirmi yıl oldu…

Şimdi yıl ikibinonbir ve yine yorgun bir kış başlangıcındayız. Yine çirkin bir umutla yaşlanmaya devam ediyor dünya.

Yine beklemekten bıkkın, yine teorilerle uğraşmaktan yorgun, yine düşlerimize sığınarak uyumak istiyoruz.

Yine aklımız telefonlarda, sesini her an duyabiliriz umuduyla sevgilinin.

Yine bütün haberlerde koyu bir karanlık,  yine bütün kayıtların dışında ömrümüz ve yine “çürüyor gazete manşetlerinde hayat”.

İşte yalnızca bu günün, 3 Ocak 2011 gününün gazete manşetleri:

 “Ölürsem savaş çıkar” 

 “4 cana taksitle cezaya isyan”

“Yargı yoksa mafya var”

“Ne emekli edildi, ne tedavisi oldu”

“Bu öğrencilerin itirazı var”

“Laiklik anket sorusu”

“Sarı öfke büyüdü”

“Devlet harçtan kazanacak”

“Yeme bizi TÜİK”

“Neredesin ey merhamet”

“Kaçak sigaradan general çıktı”

 “Bu ceza çocuklara nasıl anlatılır”

 “İşte PKK’nın haraç belgesi”

“Yılın ilk yalanı”

“Dağlıca baskını referanduma pusuydu”

“Vahşi cazibe”

“Özerkliğe Öcalan ayarı”

“Türkiye yas çadırı oldu”

“Mat ettiler”

“Kudüs Selahaddin’i bekliyor”

 “Bediüzzaman’dan çok etkilendik”

“Tasfiye mesafesi”

“Peşmerge açık etti”

“İşte balyoz planının kozmik CD’leri”

“Dokunan yandı”

“Allah’tan korkun”

Evet, her gün biraz daha ”çürüyor gazete manşetlerinde hayat”.

Her gün biraz daha dayatılıyor bu çürüme, bu kokuşma, bu ruhsuzluk, çağın “post modern” zulmüne inatla direnen yüreklere.

O yürekler ki, öyle yalnız, öyle birbirinden habersiz, haykırıyorlar sessiz sessiz.

Haykırıyorlar, yıkılsın diye çürüttükleri üzerinden hayat bulan o çok yüzlü yanıltmaların medyası.

Haykırıyorlar, artık gerçek olsun diye mazlumların, gariplerin rüyası.

Haykırıyorlar, yıkılsın diye büyük şeytanın çürük Amerika’sı.

Yıkılsın diye paranın saltanatı, batsın diye faizcinin bankası.

Çürümesin diye gazete manşetlerinde hayat, gönüllerde yeniden dirilsin diye…

4 Ocak 2011 / timeturk.com

2010 yılını geride bırakmamıza 2 aydan az bir zaman kaldı. Ancak bu arada olan bazı önemli ve güzel gelişmelere rağmen, tefecilerin saltanatı devam ediyor.

Vahşi kapitalizmin temel direği, tefecilerin şahı bankalar, birer ahtapot gibi dört biryanımızı sarmış bizi iliklerimize kadar sömürmeye devam ediyor.

İşverenler işçilerine, ev ve dükkân sahipleri kiracılarına her türlü zulmü reva görmeye devam ediyor.

Yoksullar, kendilerine sunulan tek teselli olarak küresel ekonomik kriz hikâyesini dinlemeye devam ediyor.

Devlet en büyük kumar oynatıcı olmaya, umut tacirliği yapmaya; sayısal loto, şans topu ve piyango, talep rekorları kırmaya devam ediyor.

Allah’ın suyuna kadar zorunlu ihtiyaç olan tüm ürünlere zam devam ediyor.

Hastalar, hala doktora para, hala ilaca para vermeye devam ediyor ve tuzu kuru olanlar, parasız adam gereksiz adam, yaşamasın, demeye devam ediyor.

İsrail, Amerika’sıyla birlikte şımarmaya, içimizdeki beyinsizlerin eliyle bizi kahpece vurmaya; terör, Kürt sorunu, yetmedi Türk sorunu, yetmedi Zaza sorunu, bize sorun üstüne sorun çıkarmaya, bunlar üzerinden vaat edilmiş topraklar ve büyük İsrail hayalini kurmaya devam ediyor.

Buna karşılık yüzyıllardır bizi bir arada tutan, sevgi, barış, kardeşlik ve hoşgörüyle yoğrulmuş uzlaşma kültürü hayatımızın her alanından çıkmaya; ruhumuzdan, benliğimizden hızla uzaklaşmaya devam ediyor.

Daha da vahimi, demokratik açılım ve referandumla hukuk devleti olma yolunda büyük mesafe alındığı iddia edilirken, Genelkurmay başkanı, Başkomutanın yani Cumhurbaşkanının davetine büyük bir umursamazlıkla kayıtsız kalabiliyor. Okullarda askeri kışla düzeni, kamuda askeri intizam devam ediyor.

Ve özel görevlendirilmiş felaket tellalları da “ülke bölünüyor, kurumlar çatışıyor, iyi yönetilmiyoruz, ekonomi düzelmiyor” diyerek var gücüyle ortamı germeye devam ediyor.

 Ve birileri, köklü ve büyük bir değişimin temellerini atmaya, taşları tamamen yerine oturtmaya, devletle milleti barıştırmaya çalışanlara gözdağı vermeye devam ediyor.

Suriye’ye artık vizesiz gidiyoruz ama birileri  “ne Şam’ın şekeri, ne Arap’ın yüzü” demeye devam ediyor.

“Rotamız Filistin, yükümüz insani yardım” diyerek Mavi Marmara gemisiyle yola çıkan yardım gönüllülerimiz İsrail’in insanlık dışı saldırısına uğradılarsa da şehitlerimiz olduysa da hem ambargoyu büyük ölçüde kırdılar hem de İsrail’in zalim yüzünü tüm dünyaya gösterdiler. Ama birileri, İsrail’le ilişkileri bozmanın sırası mı o insanlar boşu boşuna öldüler,  demeye devam ediyor.

Ne Ergenekon tipi yapılanmaların hesabı tam olarak görülebildi ne de 12 Eylül’ün, 28 Şubat’ın darbecileri yargılanabildi. Başörtüsü sorununun çözümü bir başka bahara kaldı. Milletin mukaddesatına saldıranlar, milletin ordusunda, milletin üniversitesinde imtiyazlı hayatlarına devam ediyor.

Ve bunlar, kışla kapılarından da üniversite kapılarından da başörtülü annelerimizi ve kızlarımızı içeri sokmamaya, geri çevirmeye devam ediyor.

Bütün bunlar açıkça olup biterken ne gariptir ki her şeye rağmen mazlumiyet sömürüsü, emek sömürüsü, inanç sömürüsü dedevam ediyor.

İnsan hakları da, özgürlük de adalet de sözde kalmaya devam ediyor.

Kürt’ünden Türk’üne kadar bu büyük milletin güzel insanları duruma ve zamana göre farklı farklı istismar ediliyor, birbirine kırdırılıyor, kan üzerinden, din üzerinden siyaset devam ediyor.

Seçimler yaklaşıyor ve iktidarından muhalefetine kadar tüm milletvekilleri tekrar seçilebilmenin hesaplarını yapmaya devam ediyor.

Kısa ama öz, sık sık değiştirmeyi gerektirmeyecek, teferruattan uzak ama geniş ufuklu, bir Adalet ve Barış Cumhuriyeti’nin temellerini oluşturacak yepyeni bir anayasa yapılamadı maalesef.Kırk yamalı bohça haline gelen 12 Eylül Anayasası devam ediyor.

Siyasiler birbirlerine karşı eleştirilerinde sınırları zorlayarak tansiyonu yükseltmeye devam ediyor.

Aynı siyasiler liderlerinin ayağına çelme takmaya, onları yarı yolda bırakmaya hazır, pusuda beklemeye devam ediyor.

Her geçen gün at izi it izine daha fazla karışıyor ve entrikacıların, hak, hukuk tanımayan zorbaların devranı devam ediyor.

Peki, nereye kadar?

Bu soruyu ben kendime her sorduğumda Üstad Necip Fazıl’ın “Muhasebe” şiirini hatırlıyorum, özellikle de şu son dizelerini:

Buluştururlar bizi, elbet bir gün hesapta; 
Lafını çok dinledik, şimdi iş inkılâpta! 

Bekleyin, görecektir, duranlar yürüyeni;
Sabredin, gelecektir, solmaz, pörsümez Yeni! 

Karayel, bir kıvılcım; simsiyah oldu ocak! 
Gün doğmakta, anneler ne zaman doğuracak?

5 Kasım 2010 / timeturk.com

19 Temmuz 2010 / timeturk.com

Kıralım artık bu karanlık siyasetin şifrelerini.

Özgürleşelim diyorum. 

Hayır, kimseyi isyana teşvik etmiyorum.

Kıralım üstümüze kapanan kapıları ve önce nefsimize başkaldıralım, diyorum.

Yaklaşan yalancı bahara inanmıyorum.

Görmeden yaz geldi geçti diyeceğimiz bu kaçıncı bahar.

Değişen hiç bir şey yok, bir türlü kabuk tutmayan yaralarımızın artmasından başka.

Ve unuttuklarımız öyle çok ki, öyle çoğaldı ki aldırmayanlarımız hakka, hukuka.

Yine hayatımızın üzerine kumar, yine saflığımıza şamar üstüne şamar, yine yaklaşan bir seçim var.

Yine siyasetçilerin dilinde sahte umutlar,  yine siyasetin kanı para, yine her lider sütten çıkmış ak kaşık,  yine her parti özgürlükçü, yine her parti demokrat, yine her parti muhafazakâr.

Yine vatandaşın ekmeğine haciz,  yine bankalara büyük kar.

İyice karışmış her yanda at izi it izine. Alın teri karışmış tefeci faizine.

Yine kısmetin, nasibin adı şans, darbenin, muhtıranın adı balans…

Bir de iyi oynayan kazansın diyorlar…

Yine koyun can, kasap et derdinde, yine dolap, yine oyun var…

Yine herkes hokkabaz,  yine herkes birbirine yobaz, yine tepemizde balyoz var…

Plan içinde plan,  yalan içinde yalan var.

Aynı tabular, aynı köhne düzen, hep aynı numaralar.

Yine gözlerimiz bağlı, yine medya önümüzde duvar, yine zulme teminat yasalar.

Yine darbenin iktidarını sürdüren bir Anayasa var.

Yine eli, kolu bağlı,  hâkimler, savcılar.

Yine ekmek aslanın ağzında, yine gırtlağa kadar acılar.

Yine avını kolluyor pusularda avcılar.

Yine fitne dolu haber, yine fesada batmış yorum.

Neler oluyor anlayalım artık, zulmün yağması nereye kadar.

Artık bir daha unutmamacasına hatırlayalım diyorum.

Aslında “başıboş yaratılmadık”.

Burada vermemiz gereken büyük bir sınav var.

Hakikati bulmaktır biricik meselemiz ve hatırlayalım ki bütün baharların ötesinden, ötelerin ötesinden içimize akan, içimizde kaynayan bir sonsuzluk var.

Hatırlayalım ki artık yoksullar, mazlumlar, garipler olsun yeryüzünde iktidar.

Haykırmak istiyorum yüreğimin ve sesimin yettiği kadar.

Kıralım artık bu karanlık siyasetin şifrelerini.

Direnelim zulme sonuna kadar.

Değil mi ki yiğit olan, canını  hakka adar.

Hayır, kimseyi isyana teşvik etmiyorum.

İsyandan önce nice nisyan var.

Hatırlayalım diyorum, bir gün varacağız ulu divana.

O gün ki herkes için büyük gün, verilecek herkes için son karar.

Sorulacak bir bir, zalime, mazluma, kalpsize, halden anlayana.

Sorulacak, verdi mi olan olmayana…

27 Şubat 2010 / timeturk.com

Kısa ama öz, sık sık değiştirmeyi gerektirmeyecek,  teferruattan uzak ama geniş ufuklu yepyeni bir anayasa yapılsa…

Yüzyıllarca Darüsselam, Barış Yurdu olarak anılan bu güzel topraklar için, büyük adalet ve barış medeniyetinin mirasçısı bu büyük millet için bir “Barış Cumhuriyeti Anayasası” yapılsa…

Bu Anayasa;

“Türkiye Devleti bir Barış Cumhuriyetidir,  diye başlasa…

Barış Cumhuriyeti, Ay Yıldızlı Al Bayrağı ve İstiklal Marşıyla, yalnızca Hakk’a tapan milletin adalet tutkusunun, tam bağımsızlık ve özgürlüğünün en açık ifadesidir, dense…

Devlet; bağımsızlığın, özgürlüğün ve adaletin bekası, insanların huzur ve refahı için yalnızca millete hizmet etmenin birer aracı olan kurumlar bütünüdür.

Öyle olması gerektiği böylece artık anlaşılsa…

Ve yeni anayasa metni bu ruhla şöyle devam etse…

Yasama, yürütme ve yargı, birbirinden bağımsız ancak birbirini bütünleyen kurumlar olarak millete hizmet eder. Son söz her zaman milletindir.

Yasama yetkisi, milletin temsilcilerinden oluşan Millet Meclisi’nindir.  Millet meclisi üyelerini de Devlet Başkanını da millet seçer.

Millet meclisi üyeliği ve yürütme görevi aynı kişide birleşemez. Yürütme yetkisine sahip olanların yasama yetkisi olamaz.

Yargı yetkisi bağımsız mahkemelerindir. Hiçbir kurum veya kişi yargı denetimi dışında bırakılamaz.

Hak, hakkaniyet, adalet ve hukukun evrensel ilkeleri; dil, din, ırk ve cinsiyet farkı gözetmeksiniz her insan için geçerlidir.

Herkes kendi tercihi olan dili, dini, inancı ve kıyafetiyle her türlü zeminde kendisini ve düşüncelerini özgürce ifade eder.

Devlet, kişilerin inançlarına uygun yaşama biçimlerine müdahale etmez.

Herkesin eğitim ve öğrenim hakkı vardır.

Her türlü ayrımcılık ve işkence suçtur.

Faizin, kumarın ve angaryanın her türlüsü yasaktır.

Toplumsal dayanışma zorunludur ve ihtiyaçtan fazlasını ihtiyacı olanlar için infak etmek esastır. Bilen bilmeyene öğretir. Olan olmayana verir.  Güçlüler zayıflara kol kanat gerer. Herkes; aile, anne baba, çocuklar, kardeşler, akrabalar, komşular ve durumundan haberdar olduğu diğer insanlar için imkânlarını seferber eder.

Hiç kimsenin iddia ve savunma hakkı elinden alınamaz.

Milletin içinden yükselen hiçbir ses boğdurulamaz.

Hiçbir suç için hapis cezası verilemez. Cezaların belirlenmesinde suçluların ıslahı, mağduriyetlerin giderilmesi, kişiyi suça iten nedenlerin ortadan kaldırılması ve toplumsal barış esastır.

Kimsenin özel hayatına, aile hayatının gizliliğine ve yaşadığı konutuna müdahale edilemez.

Herkesin istediği yere yerleşme, özel mülk edinme, iş kurma, çalışma, seyahat etme, haberleşme özgürlüğü vardır.

Basın özgürdür, sansür edilemez.

Aile milletin temelidir. Aile yapısının daima özenle korunması şarttır.

İşçinin, emekçinin hakkı alın teri kurumadan tam olarak verilir.

Kamuda çalışanların aylıklarının belirlenmesinde eşit işe eşit ücret esastır.

Ekini ve nesli mahvetmek suçtur.

Genetiği bozulmuş gıdalar ve uyuşturucu maddelerle milletin geleceğinin yok edilmesine izin verilmez.

Herkesin sağlıklı beslenme ve temiz bir çevrede yaşama hakkı vardır.

Sosyal güvenlik herkesin hakkıdır ve bu sağlık, adalet, eğitim güvencelerini de kapsar.

Milletin medeniyet birikiminin, tarih doğa ve kültür varlıklarının korunmasıyla birlikte sanatın gelişmesi ve yaygınlaşması, sanatçının desteklenmesi şarttır.

Herkes kanunda gösterilen şartlarla seçme, seçilme ve siyasî faaliyette bulunma hakkına sahiptir. Hiçbir siyasi parti, bu hakkın kullanılmasını zorlaştıracak veya bazıları için imtiyaz haline getirecek bir yapılanma içerisinde olamaz. Hiçbir siyasi parti, dernek veya vakıf; mensuplarının suç sayılacak fiilleri yüzünden kapatılamaz, sadece o mensuplara yasak getirilir.

Herkes, istendiğinde mal bildiriminde bulunmak, kazancını ve mal varlığını ne şekilde edindiğini açıklamak zorundadır. Gayrimeşru ve haksız kazançlar, el konularak Beytülmale, Hazineye devredilir.

Vergi gelirden değil mal varlığı üzerinden alınır. İhtiyacından fazla mal varlığı olmayandan vergi alınmaz.

Vatan hizmeti, istiklalimizin ve mukaddesatımızın savunulması gayrimüslimler için değil sadece Müslimler için zorunludur.

Milletin ordusu Peygamber Ocağıdır ve her Müslim doğal olarak ölene kadar askerdir.

Ordu gibi Beytül Mal, Hazine de milletindir ve hiç kimse bu güçleri şahsi çıkarları için kullanamaz, bu kurumlara leke sürmeye kalkışamaz.

Kim yaparsa yapsın devletine ihanet ve milletine zulüm en büyük suçtur.

Milletin iktidarı; gücün değil hakkın, zulmün değil adaletin iktidarıdır.

Türkiye Barış Cumhuriyeti’nin bu yeni anayasası milletin onayından sonra yürürlüğe girer.

Bütün kanunlar bu anayasa uygun olarak yeniden düzenlenir.”

Evet, böyle bir “Barış Cumhuriyeti Anayasası” yapılsa, millet ve devlet olarak bismillah deyip yeniden tazelesek bu toprakların güzelliklerini…

Arınsak bütün kirlerimizden,  atsak bütün gereksiz fazlalıklarımızı, kurtulsak urlarımızdan, yıksak tüm tabuları… Ne güzel olur…

Sadece faizin yasaklanması ve hapishanelerin kaldırılması bile yepyeni bir dünyanın eşiğine getirir ülkemizi… Zira herkes çok iyi biliyor ki faiz de hapishaneler de vahşi kapitalist dünyanın, sömürgeci güçlerin en güçlü teminatları, en çok güvendikleri dayanakları…

Bir şimdiki Türkiye’yi, yüz binlerce kredi faizi mağdurunun olduğu, değişim sancıları içindeki Türkiye’yi düşünün. Bir de faizin olmadığı, emeğin alın terinin hakkının ödendiği, yetimin garibin hakkının yenmediği, kimsenin Beytülmal’den çalmadığı, çalarsa yanına kar kalmadığı Türkiye’yi düşünün.

Biliyorum bunun gerçekleşmesi oldukça zor görünüyor, faizi yasaklamak, hapishaneleri kaldırmak demek, büyük ve zorlu bir mücadeleyi göze almak demek belki de…

Ama düşünün, yine de bir düşünün…

Cuntacı çetelerin, peygamber ocağını kendi iktidar hırsları için babalarının malikânesi gibi görüp keyfince kullanmadığı, ihanetin ve zulmün en şiddetli şekilde cezalandırıldığı, başörtülü asker analarının nizamiye kapısında saygıyla karşılandığı, millete hizmetin en güzel şekilde ödüllendirildiği Türkiye’yi düşünün.

Türk’üyle, Kürt’üyle, Arap’ıyla, Laz’ıyla, Çerkez’iyle, Boşnak’ıyla, Müslim’iyle, Gayrimüslim’iyle bu büyük milletin barış huzur ve refah içerisinde tek yürek olduğu Türkiye’yi düşünün.  Yepyeni bir dünyanın eşiğine gelen Türkiye’yi…

Evet, bir “Barış Cumhuriyeti Anayasası” yapılsa ve ey Büyük Milletim, seninle yeniden, yeni bir çağ açılsa…

24 Ocak 2010 / timeturk.com

Küresel ekonomik kriz devam ediyor olsa da…

Ekonomik beklentilerimiz yüksek, imkânlarımız sınırlı olsa da…

Bir kez daha birçoğumuzun umutları piyangonun yeni yıl büyük ikramiyesine kaldıysa da ve devlet en büyük kumar oynatıcı olmaktan hala vazgeçmediyse de…  

Herkes yeni yıla yeni zamlarla uyandıysa da…

Vahşi kapitalizmin temel direği, tefecilerin şahı bankalar,  hala birer ahtapot gibi dört biryanımızı sarmış bizi iliklerimize kadar sömürmeye devam ediyor olsa da…

2010 Türkiye için çok güzel bir yıl olacak diyebilmek istiyorum.

Kürt sorununa ve teröre ilişkin çözümler hala netleşmemiş olsa da…

Dolanırken dilden dile demokratik açılım söylenceleri; hala okullarda askeri kışla düzeni,  hala kamuda askeri intizam devam ediyor olsa da…

Toplumun uzlaşma kültürü hala zayıf görünüyor olsa da…

Birileri hala “ülke bölünüyor, kurumlar çatışıyor, iyi yönetilmiyoruz, ekonomi düzelmiyor” diyerek var gücüyle ortamı germeye çalışsa da…

Ve çoğunluk fark ediyor olmasa da, köklü ve büyük bir değişimin temelleri atılmış olup 2010 yılı taşların tamamen yerine oturduğu bir yıl olacak diyebilmek istiyorum.

Değişim köklü ve büyük olduğu için elbette zorluklar da büyük olacak, ama sonuçta her şeye rağmen 2010 Türkiye için çok güzel bir yıl olacak diyebilmek istiyorum.

Kurumlarının artık mükemmel bir uyum içerisinde olduğu devlet, milletine yaraşır bir şekilde ülkesinde ve bölgesinde yepyeni bir dönem başlattığındandır ki 2010 Türkiye için çok güzel bir yıl olacak diyebilmek istiyorum.

Suriye’ye artık vizesiz gidiyoruz, her alanda işbirliğimiz var artık Suriye’yle.

İsrail pilotlarını Konya’dan defettik ve Filistin’den elini çek diyoruz İsrail’e.

Mısır’la da sırt sırta verdik.

Ermenistan’la da sorunlarımızı çözüyoruz. 

Her dış açılımla yeniden düşman çatlatıyoruz.

Bunların rüya olmadığını tekrar tekrar kendime söylemek 2010 Türkiye için çok güzel bir yıl olacak diyebilmek istiyorum.

Ergenekon tipi yapılanmaların hesabının görüldüğü bugünlerde…

Sıranın bütün darbecilerden hesap sormaya geldiğine…

Milletin mukaddesatına saldıranların artık milletin ordusundan atılacağına…

Kışla kapılarından da üniversite kapılarından da başörtülü annelerimiz ve kızlarımızın artık geri çevrilmeyeceğine…

İnsan haklarının, özgürlük ve adaletin herkes için eksiksiz sağlanacağına…

Emeğin sömürülmesine artık izin verilmeyeceğine…

Devletin bütün kurumlarıyla yeniden milletin emrinde olacağına inanmak ve bu yüzden de 2010 Türkiye için çok güzel bir yıl olacak diyebilmek istiyorum.

Artık Kürt’ünden Türk’üne kadar bu büyük milletin hiçbir ferdi hiçbir şekilde istismar edilmeyecek, birbirine kırdırılmayacak,  kan üzerinden, din üzerinden siyaset yapılmayacak, 2010 Türkiye için çok güzel bir yıl olacak diyebilmek istiyorum.

Seçimler yaklaşıyor olsa da…

Yeni Anayasa hala gündemde olmasa da…

Muhalefet, iktidara karşı eleştiri ve sataşmasında tansiyonu yükseltse de…

Hukuka kapılarını sonuna kadar cesaretle açan Sayın Genelkurmay Başkanına birileri istifa çağrısı yapmaya devam etse de…

Sayın Başbakanı yarı yolda bırakmaya, ayağına çelme takmaya çalışan, partisinden başka birileri daha çıksa da…

Sayın Cumhurbaşkanı için birileri saygısızca “Çankayada’ki AKP’li” tabirini kullanabiliyorsa da…

Hatta bağımsız mahkemelerin yargıçları için “bunların çoğu o partinin adamları” deniliyorsa da…

At izi it izine çok fazla karışmışsa da…

Atalarımız it ürür, kervan yürür demiş ya, ne Sayın Cumhurbaşkanı, ne yükü en çok omuzlayan Sayın Başbakan ne de Sayın Genelkurmay Başkanı bu hukuk tanımayan zorbalara aldırmayacak, gün doğmadan neler doğacak ve 2010 Türkiye için çok güzel bir yıl olacak diyebilmek istiyorum.

Diyebilir miyim, ne dersiniz?

Diyebilmeliyim derim ben, en başta da yükü en çok omuzlayana.

Diyebilmeliyim, güzel olacak, Sayın Başbakan.

Hatta milletçe hepimiz diyebilmeliyiz.

Diyebilmeliyiz ki, demeliyiz ki bütün zorluklara, bütün engellere rağmen kervan güç bulsun, kuvvet bulsun ve yerine, menziline varsın…

Ki devran değişsin artık.

 Artık milletin acıları dinsin.

Mazlumun, yetimin, garibin yüzü artık gülsün.

Çünkü bilge şair Mehmet Akif’in dediği gibi:

“Hakkıdır hakka tapan milletimin istiklal”

3 Ocak 2010 / timeturk.com

Günlerdir yeni yazımı yazamıyorum.

Günlerdir Timeturk’teki köşemde aynı yazı duruyor: Sene ikibindokuz, mevsim sonbahar, başlıklı yazı ve bugün sonbaharın son günü.

Neyse ki sevgili Genel Yayın Yönetmenimiz de bunu fark etmiş olmalı ki yazıyı bugün yayından kaldırmış.

Düşünebiliyor musunuz o yazı yarın da yayında olsaydı, kış günü bir sonbahar yazısı, elbette çok garip olurdu.

Evet, günlerdir dilim tutuk, elim tutuk, kalemim tutuk ve günlerdir yeni yazımı yazamıyorum.

Ancak ne yapıp edip artık yazmak zorundayım sizin de anlayacağınız gibi sevgili okuyucular.

Aksi halde Timeturk’ün “maaşa zam, işe son” vermesi durumuyla da karşı karşıyayım.

Biliyorum,  oldukça kırık, dökük bir yazı olacak bu.

Çünkü hala dilim tutuk, elim tutuk, kalemim tutuk.

Çünkü yine hepimize zehir oldu bayram, yine özgürlüklerimize saldırıldı, yine zihinlerde küfür dolu izdiham.

Çünkü yine Gazze’ye bomba yağdırdı İsrail, yine Patani’de sessizce katledildi onlarca yiğit Müslüman adam.

Çünkü bunca olan bitene rağmen ne bir damla gözyaşı akıyor kimsenin ne de kimsede bir nebzecik gam.

Çünkü dolanırken dilden dile demokratik açılım söylenceleri; hala okullarda askeri kışla düzeni,  hala kamuda askeri intizam.

Çünkü üç yüz lira maaş ve üç yetimle evinde üşürken dul kadın soğuk kış geceleri; hala güya sosyal restorasyona devam, hala doğalgaza zam.

Çünkü hala babalar evlerine eli boş dönüyorlar her akşam.

Çünkü radyoda yine Barış Manço’nun sesi var:

“Sen gittin gideli içimde öyle bir sızı var ki yalnız sen anlarsın

Sen şimdi uzakta cennette meleklerle bizi düşler ağlarsın

Bugün bayram erken kalkın çocuklar

Giyelim en güzel giysileri

Elimizde taze kır çiçekleri

Üzmeyelim bugün annemizi

Sen yaz geceleri yıldızlar içinde ara sıra bize göz kırparsın

Sen soğuk günlerde kalbimi ısıtan en sıcak anımsın

Bugün bayram çabuk olun çocuklar

Annemiz bugün bizi bekler

Bayramlarda hüzünlenir melekler

Gönül alır bu güzel çiçekler”

Çünkü şimdi elimizde kır çiçeklerinin olamayacağı bir mevsim ve içimiz hüzün yağmurlarıyla sırılsıklam.

Çünkü ne bizler hep çocuk kalabildik, ne erken kalkabildik, ne çabuk olabildik ne de gerçekten oldu bayram.

Çünkü öyle büyük bir gafletle yaşadık ki, hiç fark etmeden hep nefsimize olduk ram.

Çünkü “ekini ve nesli mahvettiler”, helalin içine sızdı haram.

Yarın kış mevsiminin ilk günü, 2009 yılının son ayı,  yani acılarla geçen bir sene daha hemen hemen oldu tamam.

Dil tutuk, el tutuk, kalem tutuk ve gönül buruk yine…

Rabbim, ömrümüzün kalanını hayreyle…

30 Kasım 2009 / timeturk.com

Özellikle eli kalem tutan, yol göstermek, karışıklıklara ışık tutmak durumunda olan kafalar neden karışık? Anlayamıyorum.

Medyamızda önemli köşeleri tutmuş birçok yazarın, İsrail’le ilişkilerimizden PKK Sorunu’na kadar birçok konudaki yazılarında bu kafa karışıklığını görmemek mümkün değil.

Hem de, millet ve devlet olarak Büyük Barış Ülkesi olma yolunda tam bir özgürleşme ve bütünleşme süreci yaşadığımız, içerde ve dışarıda önemli açılımlar gerçekleştirdiğimiz şu günlerde.

Neden hala kafalar karışık? Anlayamıyorum.

İsrail devletinin kendi vatandaşına bile olan firavunluğu da, silahlı PKK’nın hangi şartlarda oluştuğu değil hangi mihraklarca oluşturulduğu da nasıl hala bilinmiyor olabilir, anlayamıyorum.

Hele hele Büyük Barış Ülkesi olma yolunda tam bir özgürleşme ve bütünleşme sürecinin artık Türk’üyle, Kürt’üyle, Arap’ıyla, Çerkez’iyle, Laz’ıyla, Boşnak’ıyla tek ve büyük bir millet olarak yaşandığı nasıl hala bilinmiyor olabilir, anlayamıyorum.

Böyle coşkulu ve heyecan verici bir bütünleşme sürecindeyken; Yeni Şafak gazetesi yazarlarından Kürşat Bumin, “Bir görüşmeden notlar” başlıklı yazısında silahlı PKK’nın oluşma şartlarından, varlık nedenlerinden, silah bırakması için gereken şartlara kadar birçok konuya değindikten sonra yazısını nasıl şöyle bitirebilir:

“Kürt Sorunu'na ilişkin soru ve cevapları bütün yönleriyle konu edinen, inceden inceye işleyen ve vardığı sonuçları doğru dürüst bir siyasi hayata sahip olabilmemiz için ülkeye ve topluma armağan eden olgun bir Kürt siyasal hareketinin oluşmasını istiyor ve diliyorum. “

Evet, böyle bitirmiş yazısını  ve ben okuduklarım karşısında yaşadığım şaşkınlığı  hala atamadım üzerimden.

Şaşkınım, çünkü Kürşat Bumin’in anlayışına göre, “Kürt Sorunu'na ilişkin soru ve cevapları bütün yönleriyle konu edinebilmek, inceden inceye işleyebilmek ve sonuçlara varmak ancak olgun bir Kürt siyasal hareketinin oluşmasıyla “ mümkünmüş.

Hem bunu da değerli yazar Kürşat Bumin “doğru dürüst bir siyasi hayata sahip olabilmemiz için” (ne demekse)  istiyor ve diliyormuş.

Ne alaka?

Eğer ben bir Kürt olarak Kürtçeden çok daha iyi bildiğim, hatta sözcükleriyle şiirler yazacak kadar iyi bildiğim Türkçeyi bir günde unutmadıysam,  okuduklarımı  doğru anladıysam sadece böyle diyebiliyorum:

Ne alaka?

Bu ülkede ne zamandan beri sosyolojik, ekonomik vb. bilimsel araştırmalar siyasiler tarafından yapılıyor, yapılıyor da bizim mi haberimiz yok? 

Peki, bilim adamlarımız neyle meşgul; akademisyenlerimiz, entelektüel yazarlarımız, sanatçılarımız neyle meşgul?

Yoksa hepsinin mi kafası karışık?

Hem bu saatten sonra hala “Kürt sorunu” demek de neyin nesi.

Bu ülkede Kürt sorunu değil Kürtlerin sorunu var, Türklerin sorunu var, bu topraklarda yaşayan bütün insanlarımızın ortak sorunları var.

Kürtçenin yok olmakla karşı karşıya kalması, Türkçenin İngilizceye kurban edilmesi sorunu var.

Kürtleri Türklerden, Alevileri Sünnilerden ayırmak, bu büyük milleti birbirine kırdırmak isteyenlerin varlığına rağmen bunu hala görememek gibi büyük bir gaflet sorunu var.

Gelir dağılımında adaletsizlik, zengin ülke, yoksul millet sorunu var.

Darbeli bir Anayasa ile hukuk devleti olamama sorunu var.

Ki bütün bu ve benzeri sorunları  aşmak için de yeniden Büyük Barış Ülkesi olma yolunda sağlam adımlar atmaya ihtiyaç var,  Türk ya da Kürt siyasal hareketine değil.

Her alanda özgürleşmeye, adaleti tesis etmeye, Türk’üyle, Kürt’üyle, Arap’ıyla, Çerkez’iyle, Laz’ıyla, Boşnak’ıyla tek ve büyük bir millet olarak bütünleşmeye ihtiyaç var, Türk ya da Kürt Siyasal hareketine değil.

Yürek, inanç, kader ve yurt birliğine, ortak hedef ve değerler etrafında kenetlenmiş bir kardeşliğe ihtiyaç var. Kafatasçılığa, kavmiyetçiliğe, şovenizme değil.

Büyük barış ülkesini yeniden gerçekleştirecek büyük millet devrimine ihtiyaç var, faşizme değil.

Bütün kafası karışıklara rağmen oldukça sevindiricidir ki, bu toprakların kafaları hiç de karışık olmayan güzel insanları bu ülkenin neye ihtiyacı olduğunun farkında ve aynı şekilde bunun farkında olan, bu yönde samimiyetle büyük adımlar atan, yolu sonuna kadar açmaya, süreci tamamlamaya kararlı bir başbakan var.

Hadi diyelim ki Sayın Başbakan ne de olsa bir siyasi ve bu konuda attığı her adım, gelişmeler karşısında ortaya koyduğu her tavır siyasi bir yatırım, önümüzdeki seçimleri, sandığı düşünüyor, iktidar koltuğunu bırakmak istemiyor.

Peki ya millet, millet için de aynı şeyi diyebilir miyiz?

Milletin her bir ferdi de ayrı  ayrı sadece kendi kişisel geleceğini mi düşünüyor?

Akan kan dursun, akan kan üzerinden siyaset yapılmasın diyen Kürt anneler, Türk anneler ne düşünüyor?

Şivan Perwer’i de Neşet Ertaş’ı da aynı duygularla dinleyen, bu toprakların kültürel zenginliğini tümüyle sahiplenen, yüzyıllardır birbirleriyle akraba olmuş, kanları birbirine karışmış, artık Kürt olduğu kadar Türk, Türk olduğu kadar Kürt olan, düğünlerde birlikte halay çeken, hep bir ağızdan bir Kürtçe, bir Türkçe sevda şarkıları söyleyen delikanlılar ne düşünüyor.

Söyleyeyim, hiç biri ne değerli yazar Kürşat Bumin gibi, ne de siyasetçilerimiz Emin Ayna, Ahmet Türk, Devlet Bahçeli ve Deniz Baykal gibi düşünüyor. 

Siyasetçilerimizin kafa karışıklığını  bir yere kadar belki anlamak mümkün ve şaşırmamak da.

Ama yazarlarımızın kafa karışıklığına ne demeli?

Hangi gerekçeyle şaşkınlığımızı  gidermeli? 

Hele ki yazar, değerlendirmelerini hep dikkatle ve ilgiyle izlediğim Kürşat Bumin olunca şaşkınlığımı içime sığdıramadım, böyle yazıya taştı işte.

Elbette, değerli yazar Kürşat Bumin’in “bir Kürt siyasal hareketinin oluşması” isteği ve dileğindeki samimiyetinden ve iyi niyetinden şüphemiz yok.

Ancak bu nasıl bir kafa karışıklığıdır ki, nasıl büyük resmin tümünü görememektir ki, anlayamıyorum ve bir kez daha hayretler içerisinde sormadan edemiyorum:

Kürt siyasal hareketi mi? 

19 Ekim 2009 / timeturk.com