Lafı tıraşlamaz. Haftada sekiz defa tıraş olur; pazartesileri iki, pazarları tek tıraşlıdır.

Kot giymez. Taşlama sevmez.

Kurmayı sever. Hayal kurar, düş kurar, kuruntu kurar, yazıklanma kurar, dize kurar, çocuklardan oyun orduları kurar, yüzünde tebessümden ve hüzünden konaklar kurar; yıkar tekrar kurar, yıkar tekrar kurar, bir ortamda önce sesini kurar, sonra konuşur.

Konuşurken çekingendir.

Şiir okurken o çekingenlik lirik sularda yıkanarak coşkunlaşır.

Yoksulluğun çeltik işçisidir.

Tütünden vazgeçmez. Ceketini kendi ütüler.

Eksilmeyen bir gurbet duygusunu gölgesiyle birlikte taşır.

Denizi görünce dalgaların şiir okuduğuna inanmıştır.

Kapitalle arası iyi değildir; “Das Kapital”i okumuşluğunun hatırına Allah onu malla mülkle imtihan etmemiştir.

Yüreğinin mushafı ceylan derisine yazılmıştır

Diplomasını aksesuar olarak da kullanmamıştır. Hukuk formasyonunun reklam metni yazarken işe yaradığını görenlerdendir.

Klarnet yahut keman ustasıymış intibaı uyandıran bir sureti vardır; hani insanın Kürt Romanlardandır, Romanya’dan gelin getirmesi ses benzerliğindendir, diyesi gelir. Roman değildir. Roman kahramanı olasıdır.

Heyecanlı genç İslamcı kuşağın idolleriyle birlikte dolaşır.

Yüreğinin mushafı ceylan derisine yazılmıştır.

Hem, nerde bir ceylan görse iç geçirir.

Gözyaşının yakıştığı erkeklerdendir.

En çok okuduğu şiir Sezai Bey’in “bir gül” şiiridir.

Sıtkı Caney bu…

“Ey”i nüfus memuru değil, kendisi eklemiştir.

Pek çok dergide yazdı.

Ebuzeran, İtiraf ve Gizem, Layya şiir kitapları…

Cinneti cennetin sekiz şubesinden birisi sayar.

Yüzü balmumugillerdendir.

Her nazarda tutuşur.

Böyle biliriz.

Mehmet Aycı yazdı

“Aşk bir gün her yerde iktidar olur”

2 Ocak 2012 Pazartesi / Yeni Şafak

 Lay/ Ya, İtiraf ve Gizem, Bana Sonsuzluk Dile Şiir kitaplarının yazarı Sıtkı Caney'in Ebuzeran ismini verdiği yeni kitabı,Tahkim Yayınevi tarafından yayınlandı. Şiirleri, Muştu, Aylıkderi, Mavera, Albatros, Üç Çiçek, Göçebe, Kayıtlar, Yediiklim, İpekdili E, Gerçek Hayat, Yaratım, Kırklar gibi dergilerde yayınlanan şair, bu kitabında çok parçalı tek bir şiir denemesi yapıyor. Caney, "Bütün Zamanların Bütün Devrimcilerine" alt başlığı taşıyan kitabında mazlumdan yana oluşun sembolü olan Ebuzerleri yazdığını söylüyor. Kitapta dokuz Mavi Marmara şehidine yazılmış dokuz şiir yer alıyor.

Ebuzeran uzun soluklu bir şiir. Yoğun, ertelene ertelene birikmiş bir nefesin "kün" deyişteki, "hu" deyişteki bir ses ve anlam zenginliğiyle zorunlu olarak zuhura çıkması diyebilir miyiz onun için?

Evet, Ebuzeran 40 şiirden oluşan tek bir şiir. Elbette böyle uzun soluklu şiirler yazmanın hem kendine özgü zorlukları hem kendine özgü imkânları var. Şiirin ritmi ve imgeleri şiir boyunca hiç kesintiye uğramıyorsa, şiir bütün mısralarıyla güçlü bir ırmak gibi akıyorsa, işte o zaman uzun soluklu bir şiirden söz edebiliriz. Ben bütün şiirlerimde ritim ve imge akışının güçlü olmasını her zaman çok önemsedim. Bu yüzden şiirlerimde ses ve musikinin çok fazla öne çıktığı hatta öyle ki bunun zaman zaman şiirin künhüne varmaya engel olduğu söyleniyor ki bu doğrudur. Ebuzeran şiirinde musikinin böyle bir engel oluşturmaması için ses ve anlam dengesini gözetmeye çalıştım.

Kimi dizelerin tekrarı, pekin bir söyleyişi beraberinde getiriyor. Bu pekinliğin yanısıra aslında tekrarla tekranlanmaz olana ulaşma hedefi de mi gözetiliyor içten içe?

Yer yer nakarat gibi tekrarlanan mısralar uzun soluklu şiirlerin tabii unsurlarından biridir bence. Bunu bütün uzun soluklu şiirlerde görebiliriz. Bu, şiirin bütünlüğüne, ana damarına şiir boyunca bağlı kalmamızı sağlar. Ebuzeran şiirindeki "ey bütün zamanların çıldırtan gözyaşları / şimdi bir tek damlanla tufandır yüreğimiz / şimdi kıyam / şimdi aşk / şimdi secdedeyiz " mısralarının yer yer tekrarlanmasının da bu bağlamda değerlendirilmesini isterim.

Neden "Ebuzeran", neden " bütün zamanların bütün devrimcilerine"?

Çünkü bana göre aşk, sürekli bir devrimdir ve en devrimci söylemdir şiir, şair de "aşkın yeryüzündeki pençesi" ve bu yüzden Ebuzaran şiirinin ithafı "bütün zamanların bütün devrimcilerine"… Haksızlığa baş kaldıranlara, zulme boyun eğmeyenlere… Mazlumdan, garipten, yoksuldan yana olanlara… Sahabe Ebuzer bu duruşun sembol isimlerinden biri. Ebuzeran da Ebuzerler demek ve ben Ebuzerlerin şiirini yazmaya çalıştım; yalnız, garip ve mazlum bütün devrimcilerin.

Az şiir yazıyor ve uzun aralıklarla kitaplaştırıyorsunuz onları. Ama biz biliyoruz ki hep şiir üzeresiniz. Hangi kaynağın sütüdür ki onu içimenin doyumsuz keyfinden siz mutmain olmadan erişmiyor bizlere?

Şiirimi besleyen kaynakların en başında ağır acılarıyla, çetin sorularıyla yaşanılan hayat var. Tabii ki bütün okuduklarım, dinlediklerim de bu hayatın içinde. Başta Kutsal Kitap Kur'an olmak üzere mütefekkirlerin ittifakla kabul ettiği hayatı yorumlayan tüm fikir kitapları, çocukluğumun masalları, öyküler, romanlar, filmler ve elbette şiirler ve şairler. "Şair Lebid'den Sezai Karakoç'a" şiirin bütün başkentleri… Ebuzeran şiiri de bu beslenmeye, bu birikime dayanarak gelenekselle aykırıyı, destanla ağıtı, modernle klasiği bir potada eritmenin, bütün zamanların bütün şiirlerini en ortak damarı yakalayıp özetleyerek yeniden yeni bir sesle Sıtkı Caney diliyle söylemenin çabasıdır.

Ebuzeran'da söylenenle görünen arasında sıkı bir ilişki var hatta sesin bir tür görünürlüğe tebdili… ne dersiniz?

Doğrudur, sadece Ebuzeran'da değil bütün şiirlerimde var bu görsel taraf. Bazen bir sinema filmi sahnesi, bazen bir fotoğraf karesi, bazen bir resim gibi kendilerini etkilediğini söyleyenler oldu. Bunun nedeni sadece sinema ile olan yakın ilgim değil elbette. Resimle fotoğrafla uğraşmamın da bir payı var sanırım. Ebuzeran şiirinde bu görselliğin daha da belirgin olması biraz da tarih ve coğrafyayla ilgili. Geçmişten geleceğe birçok farklı zamanı dolaşan ve birçok farklı mekâna uğrayan bir şiir Ebuzeran. "şimdi sonsuz sabah öncesi bu son akşamda / kar yağar yağar kan akar akar yeni bir bahar olur / mekke'de kudüs'te bağdat'ta şam'da / aşk bir gün her yerde iktidar olur / yeniden buluşuruz mescidiaksa'da beytülharam'da / yetime yoksula iman yine yar olur" mısralarını örnek olarak söyleyebilirim.

Ebuzeran için "eşzamanlılık ve süreklilik içinde Ebuzer Hazretlerinden Sıtkı Caney'e erişen şiirin kıyam halidir" diyebilir miyiz?

Şiir, bana göre öncelikle varoluşumuzun künhüne, aşk'a hakikat'e varma çabasıdır ve bu anlamda şiir, insan aklının nefsiyle yoğurduğu bütün ideolojilerin, bütün istismarların, bütün firavunlaşmaların karşısındadır. Ebuzeran şiiri de Ebuzer'iyle, Che Guevara'sıyla, Kur'an ayetleriyle, bu bağlamda okunmalıdır. Ne Marksist şiir ne İslamcı şiir diye yaftalanmalıdır. Yıllar önce bir yazıda İslamcı şair diye söz edilmişti benden. Birilerine benim için o Komünistin şiirlerinde ne buluyorsunuz diyenler de oldu. Yeri gelmişken söylemek istiyorum, ben kendimi sadece Müslüman ve Devrimci olarak tanımlıyorum, İslamcı ya da Komünist olarak değil. Bütün önyargıların tam karşısında yer alan ön yargıları parçalayabilecek en önemli güce, sanata, özellikle de şiire önyargıyla yaklaştığınız sürece onu anlayabilmeniz asla mümkün olamayacaktır ki ben düşüncesi mezhebi ve meşrebi ne olursa olsun önyargılı kimselerin Ebuzeran şiirini okumasını da anlamasını da beklemiyorum.

Ebuzeran'ın kapağı ve alt başlığı "daima isyan" mı diyor? Ateş kırmızısından Ebuzeri bir dağlayıcılığı imgeleyen söz alevine geçişi çevrenizde aşırı bulanlar oldu mu?

Kitap kapağının tasarımını çok beğenenler olduğu kadar beğenmeyenler de oldu. Öyle sanıyorum ki şimdiye kadar hiçbir kitap kapağının tasarımı bu kadar çok konuşulup tartışılmadı. Bu da kitap kapağının alışılmış şiir kitabı kapaklarından çok farklı olduğunun ve dikkat çektiğinin en belirgin kanıtı ki kitabın içeriğine, Ebuzeran şiirinin devrimci ruhuna da uygun bir kapak tasarımı bence. Birilerinin "şiir kitabı kapağı böyle mi olur demeleri' bir şiirden anladıkları ve bekledikleri kadarıyla kapakta mehtap, gün batımı, mum ışığı, papatya gibi zarafet ve romantizm unsurlarını bulamamalarındandır, onları da hoş görmek lazım, bir kasıt yok yani, beklentileri kendilerine göre…

Sıtkı Caney, Ebuzeran’la semah yapar. Semadaki ve semahdaki açık eller göğe yükselen bir çift yumruk olmuş; bir damla kan üzerinden bir devrim inşa etmeye çalışır. Böylece bizlere şehirde ve iktidarda, nostaljik bir arayışın, çevreye (periferiye) ait oluşumuzun tesellisi olur.

Caney’in tüm derdi İslamcıların en yüksek burcu şiire yeni bir alem eklemek

Zamanında Mavera dergisinde, şairlerin ürünlerini değerlendiren Cahit Zarifoğlu; Sıtkı Caney için “18 yaşında bu ne kadar müthiş imgeler, bu yaşta bütün bunları kullanırsan, 35-40 yaşında ne yapacaksın” diye hayretini yazmıştı. Sıtkı Caney; imge devrimi yapmıştı; artık imgelerden vazgeçmiş ve bir devrim için çırpınan (eğer kalmışsa) son devrimcileri “bütün zamanların devrimcilerine” bir halka kılmak için sesleniyor. Ebuzer bir misalse; Ebuzeran –ki Ebuzerler demektir, çoğul eki almıştır- devrimci ikonumuz oluyor. Che Guevara gibi. Bu Caney’in tespiti.

Mevlana’nın adı yok bu destanda. Ancak pergel metaforu Ebuzeran’da devrimci bir karaktere dönüşüp yeniden hayat buluyor. Şiirdeki bütün atıflar medeniyetimizin tam bir icmali; siyasî iktidarın mahfillerinden, labirentlerinden aşkın iktidarına bir pencere açılması için duvarı delmeye çalışan bir çıkış arıyor Ebuzeran. Sıtkı Caney’in bütün derdi; İslamcıların en yüksek burcu şiire yeni bir alem eklemek. Artık bir damla diye yola çıkınca kan kanı çeker; “bütün zamanların çıldırtan gözyaşları” nehirleri doldurur; “kan nehir nehir can alev alev ve hüzün kat kat” olur.

Şiirinde ayak basmadığı coğrafya, anmadığı mümin, dokunmadığı yara yok

Elbette böyle bir şiirde; -şiir yerine çağdaş bir destan da diyebilirsiniz- sonsuzluk en çok kullanılan kelime olmasına rağmen; güncel raporları devrim diline tercüme eden prompterden akan yazılar hızında bir akış sözkonusudur. Hızlandırılmış devrim kursları müfredatı gibi geçmiş-gelecek, kuzey-güney, doğu-batı akar; “zaman akıp gider şiirler akar.” Şiirin ayak basmadığı coğrafya, anmadığı mümin, dokunmadığı yara kalmaz. Hızlandırılmış bir çağın metrosunda; bütün haritalar, siyer kitapları, gelenek, tarih, siluetler takip etmekte zorlandığımız bir hızla gözümüzün önünden akar durur.

Kerbela’dan Endülüse, Bosna’dan Filistin’e, Hz. Ali’den Tarık Bin Ziyad’a, Malcom X’ten Pir Sultan’a, Spartaküs’ten Che Guevara’ya bir film şeridi gibi resm-i geçit yapar. Mescid-i Aksa’dan, Mirac’a; Allah’ın içimize yağdığı kardan secdeye uzanan bir eylem, dijital ejderhalardan sanal kâğıtları karanlığa gömen bir kararlılık okunur mısralarda. Önemli bir haber de var; müjde haberdir. “belki de en çok yalnızlar sevinecek, ebuzer’den bir selamı her yere taşımaya”; “Benimle kim yarışacak/ yak beni kalbimden/ yak beni ey aşk”

Hayatın anlamı hayatın kendisinden daha değerlidir

Şairlerin şiirlerini kartvizit gibi kullanmaya başladığı bir dönemde; bu ses bütün müfredatın önsözü olacak bir birikime sahip. Artık “hep yaralı şiirler çıkmayacak cebimizden; -“her harfinde suç, her harfine yasak” yoktur; ama gönüllü bir sürgün içindeyiz ve eğer kalmışsa “sözlerim yaralı yarım yamalak/ sana geldim ey aşk” diyen engin bir gönlün muhatap bulması zor olmayacak. Çünkü “yıkılma sakın/sürmekte akın/ve devrim yakın”

Hayatın anlamı hayatın kendisinden daha değerlidir. Hayatımız bir devrime adanmışsa, artık hayatın değeri, yaşamanın önemi kalmamıştır. Bu sözü doğrulamak için tarih inandığı değerler uğruna ölenlerin hikâyesini anlatır durur. Devrimler sona ermişse, insanlık sona ermiş demektir.

Sıtkı Caney’in bu kitabı bu sözlere hâlâ geçerlik kazandırması yönüyle bile anlamlıdır. Eğer hayatımızda bir anlam kalmamışsa; yalan dünyadaki suflî hayatımızın ne değeri olacak? Caney de bunun farkında ve “aşktan başka ne varsa şu dünya kadar haram/aşktan başka ne varsa şu dünya kadar yalan” diyor. Maddi iktidar çok yakınımıza gelmiş ve ışığı bakışlarımızı köreltmişse; artık yeni bir göze, yeni bir söze ihtiyacımız olacak. Rasyonel olmak, realiteye teslim olmak kapıldığımız bir rüzgâr olacaksa; bu hayatta rüzgâra kapılan yaprak yerine romantik bir devrimci olmak elbette daha üstündür. Kendimizi her gün kanatmak, global (küreselleşmeyi bilinçli kullanmadım) uyku ve uyuşukluğa kapılmamak için bir tedbirdir.

Yalnız Sıtkı Caney’e bir hakikati hatırlatmalıyım:

Önemli olan sonsuz canlılıktır, sonsuz hayat değil. Devrim bize sonsuzluk getirmez; aşk getirir ancak. Ve atalara uyarak biz de şairin kitabın ortasından konuşan sözünü yazımızın sonuna ekleyelim: “Âlemden âleme aşkla gezeriz/ Yıkık gönülleri aşkla bezeriz/ Sürgünde zindanda hep ebuzer’iz/ Aşk kokar başımız üstümüz her dem”

Sıtkı Caney; EBUZERAN-bütün zamanların bütün devrimcilerine-Şiir, Tahkim Yay., İstanbul Aralık 2011.

Mustafa Everdi yazdı

29 Ekim 2009 Perşembe

Evet, böyle bir projemiz var.Senaryo hazır.Çekim önncesi hazırlıklarımızı yapmaya başladık,çekim senaryosunun yazılması,çekim yapılacak mekanların secimi, oyuncuların, set ekibinin belirlenmesi, bunlardan sonra kesin yapım bütçesinin çıkarılması, vb.

Kendinizi devrimci olarak görüyorsunuz ve şairsiniz. Sinema sektörü maliyetli iş. Sizin gibi hem devrimci hem de şair birinin bu kadar parası var mı?

Benim gibi adamların bırakın bu kadar paralarının olmasını, paraları hiç olmaz. Çünkü parayla bir arada olmazlar, para onlara geldiği anda gider, dağıtırlar, dağıtılması gereken yerlere. Ancak bu film projemizi hayata geçirebilmek için benim paramın olması şart değil. İyi bir hikâyeniz varsa ve bu sinema diliyle anlatıldığında mesela 3 – 4 milyon seyirci toplayacak gibi görünüyorsa buna yatırım yapacak, finansör olacak birçok para sahibi bulunur.

9 Ekim’de sinemalardaki yerini alan Mahmut Fazıl Coşkun’un Uzak İhtimal’ini nasıl buldunuz?

Sinema sanatı açısından ben oldukça başarılı buldum, arkadaşları kutluyorum. Ancak filmin gişe başarısı olur mu? İsmiyle söyleyelim, uzak ihtimal. Öyle sanıyorum ki film tasarlanırken daha fazla seyirciye ulaşmaya yönelik bir çalışma yapılmamış. Mesela filmin öyküsü bence sıra dışı, toplumda her zaman olabilecek bir sevda hikâyesi değil. Oysa seyirci filmde büyük ölçüde kendini görmek kendini bulmak istiyor. Hem sinema sanatı açısından hem de ticari açıdan başarılı bir film yapmak elbette kolay değil. Genellikle sanat varsa ticari başarı, ticari başarı varsa sanat güme gitmiş oluyor. Ancak ikisini bir arada başaran filmler var. İstiyorum ki artık bizler de başaralım.

Şairsiniz, şair olmasaydınız hayatınızda ne gibi bir değişiklik olurdu?

Şair miyim? Bence bunun hükmünü ne siz ne de ben verelim, bırakalım zaman versin. Şair olmak insanın hayatını diğer insanlara göre daha farklı yapıyor mu bilmiyorum. Şairler şair olmasaydı hayatlarında ne gibi bir değişiklik olurdu onu da bilmiyorum. Ancak yaşadığımız hayatı şair olsaydım ya da olmasaydım diye varsayımlarla yorumlayamayacağımızı biliyorum. Hem şairler de, sairler de bilse de bilmese de “hayatın hesaba gelmediği” gerçeği değişmiyor.

Okumak ne demek? Neyin karşılığıdır okumak Sıtkı Caney’e  göre?

Bizleri yoktan var eden Rabbimizin “İkra (Oku)” emrine karşı nasıl bir muhatabiyet içinde olmamız gerekiyorsa okumak odur bana göre.  Ki “Oku” emri, “Seni yaratan rabbinin adıyla”, diye devam eder. Bu bakımdan okumak geniş anlamıyla bir bakıma zikirdir, kendi varoluşunun künhüne varmak ve var edeni anmak için.

Sizin okuma süreciniz nasıl başladı? Var mıdır bir ilginç hikâyesi?

Okula başlamadan önce 5 yaşındayken evde bizimle kalan ve o zamanlar lise öğrencisi olan halaoğlunun bana okuma yazma öğretmesiyle okumaya başladım, lise edebiyat kitabından şiirler, iri puntolarla basılmış kısa masal kitapları ilk okuduklarım. Sonrasında babamın yardımıyla Kur’an ve Yunus Emre şiirleri ilk aklıma gelenler.

Kitaplığınızda ne kadar kitabınız var?

Çok. Yüzlerce, belki binlerce… Hiçbir zaman saymadım, kitaplarımı saymakla uğraşamam, hem niye sayacağım ki…

Sıtkı Caney, Ebubekir Kurban

Bu kitaplarınızdan sadece 3 kitap seçmeniz gerekse bu üçü ne olurdu acaba?

Seçmek çok zor, gerçekten, seçemem. Ama kafama silah dayatılıp ille de seç denilirse, herhalde şöyle bir seçim yapardım: Kur’an, Kur’an, Kur’an. Yok, eğer Kur’an dışında sadece beşeri kitaplardan üç tane seç diyorsan, Bediüzzaman Said Nursi’den Sözler, Necip Fazıl Kısakürek’ten Çöle İnen Nur,  Sezai Karakoç’tan Yitik Cennet…

Şu an ne okuyorsunuz?

Şu an bir şey okumuyorum daha doğrusu bugün okuyamadım. Dün okumayı bitirdiğim, Sezai Karakoç’tan  “Samanyolunda Ziyafet” kitabı.  Yarın ikinci kez okumaya başlayacağım ise Necat Çavuş’tan “Amerika” adlı şiir kitabı. Ardından bugün yarın çıkmasını beklediğim Bülent Akyürek’in “Öğlen Namazına Nasıl Kalkılır” kitabında sıra…

Şiir deyince aklınıza kim geliyor?

Şiir deyince aklıma yine şiirler geliyor, bütün güzel şiirler, şairler değil yani. Ama ille de şair dersen, ustalardan benim aklıma ister istemez öncelikle Cahit Zarifoğlu geliyor, çünkü daha lise öğrencisiyken şiirle ilgili olanı ilk onunla paylaşmıştım.

Roman deyince?

Dostoyevski desem olmaz değil mi, ülkemizden soruyorsunuz, Bülent Akyürek

Deneme türünde?

Deneme aşamasında olanları cevaplamasam…

Hikâye’yi bir tür olarak görmezsek ayıp etmiş oluruz? Hikâyede?

Bu soru cümleniz deneme türü için kullanabilirdi ama hikâye için, “Hikâye’yi bir tür olarak görmezsek ayıp etmiş oluruz?” derken bile ayıp etmiş olduk bence. Çünkü hikâye türü bizim çok eski bir edebiyat geleneğimiz. Hikâyede Sait Faik’ten Mustafa Kutlu’ya kadar anılacak çok isim var aslında. Ama madem tek isim isteniyor o zaman, Rasim Özdenören.

Sizde hayranlık uyandıran bir tasavvuf büyüğümüz?

Pir Sultan Abdal

Tarihten bir devlet adamı örnek aldığınız/ sevip saydığınız?

Selahaddin  Eyyubi

Sağlıklı bir insan iki gün* yemeden, içmeden yaşayabilir. Peki, sağlıklı bir insan şiir okumadan ne kadar yaşayabilir?

Sağlıklı bir insan sadece iki gün mü yemeden, içmeden yaşayabilir. Kim demişse yanlış demiş, üç gün de yaşar, dört gün de yaşar, günlerce yaşar, ölüm vaktini Allah bilir. Aynı sağlıklı insan şiir okumadan da aynı şekilde yaşar, ne zaman öleceğini Allah bilir. Ancak, şiir okumadan yaşayan insanın yaşamasına yaşamak mı denir, denmez herhalde.

Bir batılı yazar söyleyin okuduğumuzda zihnimizi açsın, bir doğulu yazar söyleyin okuduğumuzda kalbimizi genişletsin?

Batılıyı gâvur anlamında kabul edersek zihnimizi açmak için yazan ya da yazabilen bir batılı yazar ben tanımıyorum, varsa da ben bilmiyorum, bu konudaki cehaletimi hoşgörün. Kalbimizi genişleten bir değil birçok doğulu yazar var yakın zamanlardan birini söyleyeyim: Ali Şeriati.

Ankara’da ikamet eden biri olarak hangi şehirleri özlüyorsunuz?

Başkentler başkenti İstanbul’u, en çok İstanbul’u… Sonra Şark’ın Bingöl’ünü, Elaziz’ini, Diyarbekir’ini, bir de Akdeniz’in Mersin’ini.

Son olarak buyrun…

İtiraf etmeliyim ki, son’ları hiç sevmem. Onun için son cümle yerine buradan üçüncü şiir kitabımın adını ansam: “Bana sonsuzluk dile.”

Eyvallah!

Besim Bal yine yaptı yapacağını!